Aslında alanım psikoloji değil ancak ne acayiptir ki günlük yaşamda başıma gelen, çevremden gördüğüm veya duyduğum ya da ilgimi çeken sosyal konulardan yola çıkarak fikir üretmeye çalışıyorum, hatta bazen elimde olmadan gerçekleşiyor.

Bugün sizlere farklı bir felsefe sunacağım. Hayatın çalışma şeklinin “bedel ödemek” üzerine kurulu olduğunu düşünüyorum. Yani şu an mutluysak mutlaka bu mutluluğun bedelini bir yerde ödeyeceğiz fakat bu kesinlikle mutlu olduysan mutsuz olacaksın anlamına gelmiyor. Mutluluğun kıymetini bilmen için bir zaman boyunca mutsuzluk göreceksin demek oluyor. Baktığımız açıya bağlı diyebilirim.

Şüphesiz insanoğlu sürekli mutlu olmak ister. Fakat hiç birimiz böyle bir yaşama sahip değilizdir. Oysa ne ilginçtir, mutlu olacağımızı düşündüğümüz şeylere sahip olanların mutlu olduğunu düşünürüz ve eninde sonunda mutluluğun herhangi bir şeye bağlı olmadığını anlarız.

Yani her şeyin bir bedeli vardır, ana felsefe bu. Çalışmamanın bedeli başarısızlık, sağlıksız yaşamın bedeli hastalık gibi uzatabileceğimiz bedeller. Mutlu olmanın bedeli ise mutsuzluk değil. Mutlu olmanın bedelini; şükretmek, müteşekkir olmak veya hayata karşı memnuniyet sunmak olarak adlandırabilirim. Mesela büyük konuşmak konusunda toplumca bir korkumuz var. Aslında haklıyız, fakat büyük konuştuğumuz için değil o şekilde davrandığımız için sıkıntı yaşıyoruz. İlkokul döneminde basketbol okuluna gidiyordum. Hocamız biraz gergin olduğu için ufak bir hatada hemen bizi kenara alıp değişiklik yapıyordu. Arkadaşlarım maçta çıkarılmayacaklarına inanarak çıkarlardı her maça, ben ise çıkarılabilirim diyerek çıkardım. Hepimizi mutlaka çıkarırdı hoca. Ben üzülürdüm, ama arkadaşlarım yıkılırdı. Çünkü büyük konuşuyor ve çıkarılmayacaklarına çok inanıyorlardı. Biraz daha netleştirebilmişimdir umarım. Yani büyük konuşup ona göre davrandığımız zaman, yaşamın çalışma şekli bize bunun bedelini ödetmek oluyor. Yapmam dediğiniz her şeyi hayat size mutlaka yaptırıyor, anlayın veya anlamayın bunu mutlaka yaşarsınız.

Bir örnek vermek istiyorum. Bu arada örneklendirmemi kadınlar üzerinden yapacağım. Geçenlerde bir konuşmada verilen örneklerin dahi; “bu adam, bir adam, Doktor bey, memur bey“ tarzında yapıldığını ve kadınlar üzerinden örnekleme yapılırsa farkındalık yaratılabileceğini anladım.

Asgari ücretle geçinmeye çalışan bir hanımefendi ve ciddi kazancı olan bir hanımefendi düşünelim. İki insanın mutluluk veya mutsuzluk durumları farklı olacaktır. Yani ödedikleri bedeller farklıdır. Ama bir şekilde o bedeli öderler, müteşekkir olmak durumunda kalırlar. Birinin ay sonunu yetiştirememesi problem olurken, diğerinin araba modelini yükseltememesi problemi olsa da konu ödenilen bedele ve hayata teşekkür etmeye gelince durum eşitleniyor. Müteşekkir oldukları zaman ise mutlu oluyorlar. Aslında aynı zamanda güçlü de oluyorlar. Hayatın zorluklarına teşekkürler karşılık vererek başına daha kötüsü gelmediği için minnettar olarak güçlü bir duruş sergileyebiliyorlar. Bedel dediğim için aklınıza kötü şeyler gelmesin. Mesela bugün çok mutlusunuz, dinlendiniz.. Yarın işte daha fazla çalışmanız gerekebilir. Böylelikle bir sonraki dinlenmenizin kıymetini bilirsiniz.

İyiliğin, kötülüğün, mutluluğun, sevginin kısacası her şeyin bir karşılığı vardır. Özellikle bilmenizi isterim ki; mutluluğun karşılığı mutsuzluk değildir, daha fazla mutlu olabilmek için hayatın sizi sınaması ve sizi müteşekkir olmaya zorlayarak mutlu etmesidir.

Aslında hayat bize mutlu olmayı öğretir. Tabi anlayabilirsek. Benim ki sadece bir bakış açışı. Bu açıdan bile bir çok bakış açısı türetebilirsiniz. Yeter ki biraz üstüne düşünün. Yaşamın üstüne biraz düşünürseniz mutlu olmanın bir yolunu bulursunuz. Mutlaka bulursunuz…

Muhammed Yenice

Muhammed Yenice