Herhangi bir madde, işleme tesislerinde, onu işleyecek ustalarla işlenir. Üretime hazır hale getirilir veya ham madde olarak kullanılır. Ustalık gerektiren bir iştir tabi ama, madde cansızdır. Bir şekilde siz ona istediğinizi yaparken o size boyun eğmek zorundadır, karşı gelemez. Oysa insan böyle değildir, bu müthiş varlık siz ona bir şeyler verirken; almayabilir, karşı gelebilir hatta bazen istemeden o sizi değiştirebilir.

İnsanı işleyen bir grup vardır ki; bu insanlar her coğrafyada, her dinde, her toplulukta aziz şekilde kabul görmüştür.. 

Öğretenlerdir bunlar, öğretmenlerdir. Her daim şerefli bir meslek olmuştur öğretmenlik. Çünkü bugün yetişmiş, yetişen ve yetişecek olan herkes öğretmenler tarafından yetiştirilir, uzun yıllar boyunca. Ailemizde öğretmenimizdir. Şüphesiz önce ailede başlar öğrenmek ama okul yılları evde geçirdiğimiz zamanı aşacak ve öğretmenlerimiz bizlerin yetiştiricileri olacaktır. Keza bu gelişim sonlanmayacak, hayatımız boyunca birileri mutlaka bize öğretmen olacaktır. Bilgi ve akademik tarafı şöyle dursun; tecrübe ve ilham kısmı herhangi maddi bir vasıta ile asla satın alınamayacaktır. 

İlkokuldan bu yana öğretmenlerim tarafından hep sevildim. Derslerim iyi olduğu için ya da zeki olduğum için falan değil, saygılı olduğum için ve gerçekten onları sevdiğim için. Ana sınıfı dahil hiç bir öğretmenimi unutmadım. Sokakta karşılaştığım bile olur hala. Hepsinden ayrı ayrı bir şeyler öğrendim. Bazılarının kullandığı sözler bile çıkmaz aklımdan. 

Tanıdığım tüm öğretmenler benim doğru bulduğum şekilde eğitimcilerdi, çok şükür. Hatta üniversite hocalarım bana bilgiden çok tecrübe ve ilham konusunda katkı sağladı. Bunu okuyan tüm hocalarım gülümseyeceklerdir biliyorum. Ben onlarla konuşurken dahi mutlu oluyorum. Bir sosyal medya sayfasında şöyle bir konuşma geçmişti; üniversitemizin çok kıymetli iki hocasından ders aldığımız için çok şanslı olduğumuz konuşuluyordu, ben yanıt olarak “onlarla tokalaşmak bile yeterli, eğitime gerek bile yok” yazmıştım. Gerçekten böyle düşünüyorum ve bundan mutluluk duyuyorum. Bu yüzden, kariyer yolculuğumun sonunu eğitimci olarak tamamlamak istiyorum. 

Bu kıymetli günde, eleştirmekten edep ettiğim sadece öneride bulunmak istediğim bir durum var. Ben öğretmenliğin önceliğinde eğitim bulunması gerektiğini düşünüyorum, herkes gibi. Ancak gördüğüm kadarı ile bazen şartlar gereği, öğretmenlik eğitimcilikten öte meslek olarak öne çıkabiliyor, buna üzülüyorum. Benim tavsiyem; gerçekten eğitim vermek isteyen insanların öğretmen olması gerektiği. Çünkü bu eğitim aşkı, yeri gelince öğrencinin annesi veya babası olmayı bile gerektirebilir ve bunu öğretmenliği meslek olarak gören birinin yapması imkansızlaşır. Bunu söylememin sebebi tavsiyenin yanı sıra, eğitimci öğretmenlerimin düşüncelerine ışık tutmak, çünkü eminim onlarda böyle düşünüyorlardır. Umarım geleceğimizi şekillendirenler bunu aşkla, sevgiyle, şefkatle ve özenle yapmaya devam ederler..

Tüm öğretmenlerin öğretmenler gününü kutluyor, öğretmenlerimin hepsine teşekkürlerimi ve minnetlerimi iletiyorum. Bugün düşündüğüm her şeyi onlara borçluyum. Daha eğitimli yarınlara, iyi ki varlar.. 

Muhammed Yenice